Wonen met een gast gezin – deel 4

Per februari ben ik weer een nieuwe ervaring gestart: Wonen in een gast gezin. Toch denk ik dat er veel twijfel is over wonen in een gast gezin en hoe het zal zijn. Ik ga daarom proberen in combinatie met mijn verwachtingen en realiteit een goede interpretatie te geven van wat je kan verwachten. De tijd gaat nu veel sneller, dat ik niet eens had vastgesteld dat ik allang al had moeten schrijven over deze maand. Tussendoor ben ik veranderd van gastgezin, ik heb hier uitgelegd waarom ik veranderd ben van gast gezin: ‘changes for the good’ .

Verwachting en realiteit na drie maanden

Thuis komen naar een gezin wat niet voelt als ‘jouw’ gezin was voor mij enorm zwaar. Je moet je aan regels houden van mensen die je nooit ziet en als ze dan ook niet tevreden te houden zijn.. Mijn nieuwe gezin geeft mij ruimte in manieren die ik toen pas merkte dat ik nodig had.

Ik kan me wasjes draaien wanneer ik wil, ik kan altijd even hallo zeggen en een praatje maken en het is mijn leven. Ik informeer ze waar ik heen ga, maar ik hoef ze niet op de hoogte te stellen van tijd en locatie. Iets heel unieks met mijn gast gezin is dat ze heel geïnteresseerd zijn in mijn cultuur en tradities. Dit is soms moeilijk uit te leggen omdat het toch wel een mix is tussen Surinaams en Nederlands. Toch brengt het ons ook echt dichterbij. Ze passen vaak op hun kleinkind en vragen dan of ik ervaring heb met kinderen en hoe je oma in het Nederlands zeg. Ik had nog wat dropjes over en die wilden ze ook al te graag proberen, maar de dochter kan ze niet echt waarderen.

De Costa Ricaanse huishoudens

Costa Rica is gewoon een traditionele en best een mannelijke cultuur naar mijn mening. Het is nog oké bij mijn familie, maar moeders staat gewoon beneden en geef je opties voor het ontbijt en bereid het voor je voor. De mannen in het huishouden komen vaak beneden en zeggen direct wat ze willen. Niet echt mijn manier van communicatie..

Een ander opvallend verschil in Costa Ricaanse huishoudens is dat de kinderen niet uit huis gaan tot ze de man/vrouw hebben gevonden waarmee ze gaan trouwen. Mijn baas woont daarom zelfs nog met zijn ouders. Het leven in Costa Rica is erg simpel. Ik heb soms het gevoel dat ik in een video game leeft. Ze dragen bijvoorbeeld allemaal standaard kleding, ze denken niet: ‘Goh, laat ik iets leuks aantrekken!’, want dat is anders. Je nodigt elkaar niet uit ‘s avonds om wat te eten en je ligt om 8 uur in bed. Om de dag erna weer rond 6 uur op te staan en ja moeders heeft het ontbijtje klaar voor je.

De sfeer

Ik voel me hier wel een deel van de familie. Ze herinneren kleine details en de kleinzoon (7 maanden) herkent mij ook en door enthousiast begroet te worden voel ik me natuurlijk wel geliefd. Het valt op als ik ‘s ochtends niet me yoghurt kom eten en er is gewoon interesse als vragen of ik geluk had met het weer aan het strand.

Mijn gastmoeder werd ook enthousiast dat ik me haar had geknipt en telt samen met mij af wanneer me vriend komt. Het voelt allemaal goed. Bij deze familie had ik best een jaar kunnen wonen, ze respecteren mij en mijn levensstijl, maar houden me wel in de gaten. (Ps. dit betekent niet dat ik een jaar bij me werk had kunnen blijven).

Mijn tips van deze maand:

  • Respecteer de regels, meestal zijn het er niet veel. Ook als je niet gewend bent dat je moeder voor je klaar staat om je ontbijt te serveren, wen er aan.. Dit kan als beledigend gezien worden. Hier houden ze ervan als je gewoon zegt: ‘Ik wil een gebakken eitje’. Geen poespas of ‘wat makkelijk voor jou is!’..
  • Laat je gezicht even zien. Al is het maar om een bordje schoon te maken. Voor mij helpt dit ook enorm om de dag sneller te laten gaan. Je hoeft niet, maar alles mag!
  • Observeren, observeren, ik heb moeite gehad om me yoghurt voor slechts 5 minuten te eten in de keuken. Het voelt lullig naar mijn mening, want ik heb eigenlijk geen tijd voor hun. 5 minuten zijn dan opeens langer dan je denkt, een klein praatje en je gaat weer door met je dag. Het geeft toch een beter familie gevoel en hun ook een fijn gevoel om te weten dat je wakker bent en op tijd naar werk bent gegaan.

Ervaring van de maand

  • Ik voel me oké. Alhoewel, ik kan nog steeds niet wachten om naar huis te gaan. Het is leuk, ik durf te zeggen wat ik denk en ik vertel wat me is gebeurd. Ik ben bijvoorbeeld 2 weken geleden mijn schoenen vergeten in een taxi (ja, hoe..) en dat heb ik gewoon gedeeld. Dat is exact wat ik thuis zou doen of met vrienden en vriendinnen. Fysiek zo een gesprek hebben laat me ook beter voelen en dat het ze zelfs opvalt als ik me haar heb geknipt is zo een andere ervaring! Maar ja, als ik er over na denk, zo hoort het?
  • De tijd gaat veel en veel sneller. Ik bereid me eten voor wanneer ik wil ook als iedereen slaapt. Iemand tegenkomen in de avond en de hele dag bellen met je vrienden zonder je opgelaten te voelen. Ik voel me veel sterker om deze weken door te komen.

Hoe was mijn eerste impressie met een gast gezin?

Geef een reactie